کهربا سنگ دلربا

کهربا

 من نه خود می روم ، او مرا می کشد
 کاو سرگشته را کهربا می کشد
 چون گریبان ز چنگش رها می کنم
 دامنم را به قهر از قفا می کشد
 دست و پا می زنم می رباید سرم
 سر رها می کنم دست و پا می کشد
 گفتم این عشق اگر واگذارد مرا
 گفت اگر واگذارم وفا می کشد
 گفتم این گوش تو خفته زیر زبان
 حرف ناگفته را از خفا می کشد
 گفت از آن پیش تر این مشام نهان
 بوی اندیشه را در هوا می کشد
 لذت نان شدن زیر دندان او
 گندمم را سوی آسیا می کشد
 سایه ی او شدم چون گریزم ازو ؟
 در پی اش می روم تا کجا می کشد

 

در قفس

ای برادر عزیز چون تو بسی ست
در جهان هر کسی عزیز کسی ست
 هوس روزگار خوارم کرد
روز گارست و هر دمش هوسی ست
 عنکبوت زمانه تا چه تنید
 که عقابی شکسته ی مگسی ست
به حساب من و تو هم برسند
 که به دیوان ما حسابرسی ست
 هر نفسی عشق می کشد ما را
 همچنین عاشقیم تا نفسی ست
کاروان از روش نخواهد ماند
باز راه است و غلغل جرسی ست
 آستین بر جهان برافشانم
 گر به دامان دوست دسترسی ست
 تشنه ی نغمه های اوست جهان
 بلبل ما اگرچه در قفسی ست
 سایه بس کن که دردمند ونژند
چون تو در بند روزگار بسی ست

ادامه مطلب کلیک کنید 

                                                                       سایه