راز شب
شب چو بوسیدم لب گلگون او گشت لرزان قامت موزون او
زیر گیسو کرد پنهان روی خویش ماه راپوشید با گیسوی خویش
گفتمش ای روی تو صبح امید در دل شب بوسهء ما را که دید؟
قصه پردازی دراین صحرا نبود چشم غمازی به سوی ما نبود
غنچه خاموش او چون گل شگفت بر من از حیرت نگاهی کرد و گفت
با خبر از راز ما گردید شب... بوسه ای دادیم وآن را دید شب
بوسه را شب دید با مهتاب گفت ماه خندید و به موج آب گفت
قصه را پارو به قایق باز گفت داستان دلکشی زان راز گفت
گفت قایق هم به قایق بان خویش آنچه را بشنید از یاران خویش
مانده بود این راز اگر در پیش او دل نبود آشفته از تشویش او...
لیک درد اینجاست کان ناپخته مرد با زنی آن راز را ابراز کرد
گفت با زن مرد غافل راز را آن تهی طبل بلند آواز را
لاجرم فردا از آن راز نهفت قصه گویان،قصه ها خواهند گفت
زن به غمازی دهان وا میکند راز را چون روز افشاء میکند.
امید است با این شعراوقات بانوان عزیز مکدر نشود ؟؟؟
فاحشه ی پُر کاریست