در گذرگاهی تنگ

چون گلوگاه حیات

می درد خلوت شب نور چراغ ،

می خزد ماه به سوی رگ باغ

سردی شب ،

همه ی زنجره ها کرده خموش

و سپیدار سیاه

در سکوتی سنگین

صبح را منتظر است

دیر وقتیست که در کوچه ی ما

دست تقدیر زمان

همه ی پنجره ها را بسته است

و در این شهر خموش

بوسه از دورترین نزدیکی ،

نغض پبوند حقوق بشر است

لاله ها داغ به دل

سر به گریبان بردند

و علفهای هرز ،

راه صد ساله به شب پیمودند

لیک در باور دلهای گرم

صبح از پشت حصاری تیره

مردی از جنس زمان

عزم این بادیه را خواهد کرد

قصه ی عشق به هم خواهد ریخت

لاله زاران بیدار ،

داغ بر دل همه خواهند سرود

نغمه ی سرخ صبوران صبوح

صبح خواهد شد

و در این وادی نمناکتر از مطلق صفر

روح عصیان زده از آتش آزادی و عشق

حوض نقاشی ها را

پر احساس شعف خواهد کرد

پر احساس هوایی تازه

باز پروار کبوترها

تیرگی های پر زاغان را

شستشو خواهد داد

و زمستان ز پی آمدن نام بهار

در سیه چال زمان خواهد مرد

مرد و زن

پیر و جوان

همه خواهند سرود

نغمه ی دلکش آزادی را

رو سیاهی زغال است که در خانه غم خواهد ماند ...

 

                                                                                                                              

                                                                     رند تبریزی